FOREIGN AFFAIRS: Ιράν και Ρωσία απομακρύνονται…

Οι Ιρανοί είναι δυσαρεστημένοι από την άνεση της Μόσχας να συνεργάζεται με πολλούς διαφορετικούς εταίρους στην περιοχή. Η Ρωσία έχει έναν ισχυρό και συνεχή διάλογο με κάθε άλλο κράτος που ασχολείται με το ζήτημα του μέλλοντος της Συρίας, από τις Ηνωμένες Πολιτείες μέχρι το Ισραήλ και τα αραβικά κράτη του Περσικού Κόλπου. Η Τεχεράνη φοβάται ότι πίσω από την πλάτη της γίνονται συμφωνίες εις βάρος της.

Του ALEX VATANKA (ανώτερος συνεργάτης του Ινστιτούτου Μέσης Ανατολής στην Ουάσιγκτον. Είναι ο συγγραφέας του επερχόμενου βιβλίου με τίτλο The Making of Iranian Foreign Policy)

Σήμερα, ο πιο πρόσφατος γύρος ειρηνευτικών συνομιλιών που διεξάγει ο ΟΗΕ για την Συρία ξεκινά στην Γενεύη, με στόχο να φέρει τον πρόεδρο Bashar al-Assad και διάφορες οπλισμένες αντιπολιτευτικές ομάδες [1] σε μια πολιτική διευθέτηση που θα μπορούσε να θέσει τέρμα στον μισής δεκαετίας εμφύλιο πόλεμο της χώρας.

Οι συνομιλίες της Γενεύης έρχονται μια εβδομάδα μετά από έναν άλλο γύρο συνομιλιών για την Συρία, εκείνη την φορά στο Σότσι. Η συνάντηση της 22ας Νοεμβρίου, η οποία περιελάμβανε μερικούς από τους κύριους εναπομείναντες παράγοντες της σύγκρουσης -το Ιράν, την Τουρκία και την Ρωσία- υποτίθεται ότι αποτελούσε καμπή στο ζήτημα του μέλλοντος της Συρίας.

Τουλάχιστον αυτή ήταν η ελπίδα της Τεχεράνης. Αντ’ αυτού, οι συνομιλίες υπογράμμισαν τις αναδυόμενες ρωγμές μεταξύ των δύο βασικών ξένων υποστηρικτών του Assad, του Ιράν και της Ρωσίας, και μάλιστα τον διχασμό στο εσωτερικό του Ιράν μεταξύ της πολιτικής κυβέρνησης του προέδρου Χασάν Ρουχανί και της ηγεσίας του Σώματος της Ισλαμικής Επαναστατικής Φρουράς (Islamic Revolutionary Guards Corps, IRGC) [2].

Εν ολίγοις, το IRGC, το οποίο κατά την διάρκεια των τελευταίων επτά ετών έχει εδραιώσει ισχυρή παρουσία στην Συρία μέσω των διαφόρων πολιτοφυλακών και των τοπικών πληρεξουσίων του, επιδιώκει να διατηρήσει τα κέρδη του [3] έναντι μιας αντίδρασης από το Ισραήλ, την Σαουδική Αραβία και τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Αυτή η στάση θα μπορούσε σύντομα να οδηγήσει σε ανοιχτή σύγκρουση με την Ρωσία και άλλους δρώντες, συμπεριλαμβανομένου του Ρουχανί, ο οποίος ίσως να είναι πιο ανοιχτός σε μια πολυμερή πολιτική διευθέτηση για τον τερματισμό του συριακού πολέμου.

Συγκεκριμένα, το IRGC επιθυμεί όχι μόνο να εξασφαλίσει την ιρανική επιρροή [4] στη μεταπολεμική Συρία αλλά και να μετατρέψει τις συμμαχικές του συριακές πολιτοφυλακές σε μια θεσμοποιημένη στρατιωτικο-πολιτική δύναμη κατ’ εικόνα του, που θα μπορούσε να γίνει ένας τοπικός συνεργός του παρόμοιος με τον ρόλο που παίζει η Χεζμπολάχ στον Λίβανο. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ