ΑΙΡΕΤΙΚΑ: Μήπως “ξέφυγαν” με τον ορυμαγδό για την σεξουαλική παρενόχληση;

Διαβάζοντας το άρθρο της Huffington Post για τον Dustin Hoffman, μου δημιουργήθηκαν κάποιοι προβληματισμοί με την νεόκοπη ιστορία περί σεξουαλικής παρενόχλησης για την οποία διαβάζουμε καθημερινά στον διεθνή Τύπο.

Σχολιάζει ο Γιώργος Αναγνωστόπουλος

Ας δούμε λοιπόν μερικά ερωτήματα που μου δημιουργήθηκαν, αν και ομολογώ ότι με απασχολούν τον τελευταίο καιρό… λόγω σχετικής ειδησεογραφίας: α) Ποιος είναι ο νομικός ορισμός της σεξουαλικής παρενόχλησης; β) Είναι ίδιος ο ορισμός αυτός διεθνώς; γ) Οι καταδίκες και οι ποινές είναι νομικά ίδιες διεθνώς για αυτό το αδίκημα; δ) Γιατί η μεγάλη πλειοψηφία των καταγγελιών αυτού του τύπου αφορά αποκλειστικά επώνυμους και πλούσιους; ε) Υποθέτω ότι οι καταγγελίες γίνονται ετεροχρονισμένα λόγω απουσίας νομοθετικού πλαισίου την περίοδο του γεγονότος, δεν έχει όμως επέλθει παραγραφεί από τότε, ή μήπως το αδίκημα είναι διαρκές;

Και κάτι ακόμα, ζ) γιατί άπαντες δείχνουν να αποδέχονται εξ ορισμού / αξιωματικά και χωρίς αποδεικτικά στοιχεία ή μάρτυρες, τους ισχυρισμούς των γυναικών που προβαίνουν σε καταγγελία, με αποτέλεσμα πολλοί να υφίστανται άμεσες βαρύτατες συνέπειες στην επαγγελματική τους ζωή; Δεν πρέπει και σε αυτές τις περιπτώσεις να ισχύει ότι και σε όλες τις άλλες ποινικές υποθέσεις όπου δεν υπάρχει έγκλημα αν δεν έχει εκδοθεί τελεσίδικη δικαστική απόφαση;

Η σεξουαλική παρενόχληση ξεκίνησε στην Αμερική για να πατάξει την εκμετάλλευση επαγγελματικής θέσεως ισχύος κάποιου / κάποιας σε εργασιακές συνθήκες, ώστε να εξαλείψει πιθανό σεξουαλικό εκβιασμό από ανώτερο σε κατώτερο.

Φαίνεται όμως ότι το θέμα έχει ξεφύγει από κάθε λογικό έλεγχο λόγω καταχρηστικής εκμετάλλευσής του νόμου από Αμερικανούς κυρίως δικηγόρους, που υπόσχονται στις / στους καταγγέλλοντες, υψηλές αποζημιώσεις και από τις εταιρείες που εργάζονται αλλά και από τα σεξουαλικά αρπακτικά υπό κατηγορία.

Για να κλείσω το θέμα θα ανασύρω από την μνήμη μου ένα χαριτωμένο περιστατικό, Τα χρόνια μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ‘80, όποια όμορφη ή «νόστιμη» γυναίκα κυκλοφορούσε στην χώρα μας ασυνόδευτη, είχε εξασφαλισμένα σεξουαλικά πειράγματα, από ανώδυνα και έξυπνα, έως βλακώδη και εξαιρετικά χυδαία.

Μία φίλη της εποχής του ‘70 (αρκούντως όμορφη και θελκτική), ευτύχησε να πάει για τουρισμό και ψώνια στο Λονδίνο (δεν μπορούσε ο καθένας να κάνει ένα τέτοιο ταξίδι τότε). Όταν επέστρεψε από το ταξίδι και όπως ήταν φυσικό οι φίλες και οι φίλοι ήθελαν να ακούσουν εντυπώσεις και να δουν τι ψώνισε.

Η αντίδραση της νεαρής ήταν αναμενόμενο να είναι ενθουσιώδης αλλά παρόλα αυτά όταν της ζητήθηκαν να διηγηθεί εντυπώσεις ήταν αρκετά άκεφη και μουτρωμένη. Ο λόγος όπως ομολόγησε ήταν ότι κανείς δεν την πείραξε ή της έκανε κομπλιμέντα κατά την παραμονή της εκεί, με αποτέλεσμα να κλονιστεί η αυτοπεποίθηση ως γυναίκα!

Η ιστοριούλα μας ολοκληρώνεται με την καλή φίλη εκείνης της εποχής να ορκίζεται, ότι δεν θα ξαναπατήσει το πόδι της στο Λονδίνο… με τους ξενέρωτους αρσενικούς! «O Tempora ο mores», που θα λέγανε και οι γραμματιζούμενοι! «Ρε που πάμε» που θα έλεγε σε πιο απλή γλώσσα κι ένας «ψαγμένος» γυναικάς μακαρίτης του ελληνικού κινηματογράφου!