Επιπόλαια ενέργεια, αφορμή στην Τουρκία να επιχειρήσει στήσιμο σκηνικού Ιμίων

Σκηνικό κρίσης Ιμίων επιχείρησε να στήσει η Άγκυρα, εκμεταλλευόμενη μία επιπόλαιη πρωτοβουλία τριών νεαρών από τους Φούρνους, οι οποίοι πήγαν στις 13 Απριλίου στη γειτονική βραχονησίδα Μικρός Ανθρωποφάς και έστησαν την ελληνική σημαία. Σύμφωνα με την τουρκική πλευρά, την ελληνική σημαία κατέβασαν κομάντος της τουρκικής Ακτοφυλακής. Από την πλευρά του ο Έλληνας κυβερνητικός εκπρόσωπος αμφισβήτησε την τουρκική εκδοχή, ενώ ο δήμαρχος Φούρνων δήλωσε πως ο ίδιος είδε την ελληνική σημαία να κυματίζει.

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

Το περιστατικό δημοσιοποίησε ο Τούρκος πρωθυπουργός Γιλντιρίμ, ο οποίος κάλεσε την Αθήνα να αποφεύγει τις προβοκάτσιες. Στο περιστατικό αναφέρθηκε και ο υπουργός Εξωτερικών Τσαβούσογλου, δηλώνοντας ότι εάν χρειασθεί οι Τούρκοι θα το ξανακάνουν.

Όπως είναι γνωστό, η Άγκυρα αμφισβητεί την ελληνικότητα όχι μόνο βραχονησίδων, αλλά και κατοικημένων ελληνικών νησιών. Επισήμως, μάλιστα, έχουν κατονομάσει συγκεκριμένες νησίδες, με τον σχετικό τουρκικό κατάλογο να διαφοροποιείται.

Η Τουρκία επιχείρησε το 1996 ένα ποιοτικό άλμα στις μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις της, όπως αυτές εγκαινιάσθηκαν το 1973. Τότε, η Άγκυρα είχε εγείρει διεκδικήσεις στην υφαλοκρηπίδα του ανατολικού Αιγαίου.

Ακολούθησε σύντομα η αμφισβήτηση των ορίων του ελληνικού FIR (περιοχή ελέγχου των πτήσεων πολιτικής αεροπορίας) και η άρνηση αποδοχής του ελληνικού εναέριου χώρου των 10 μιλίων. Το εύρος αυτό ισχύει από το 1931 και για δεκαετίες δεν είχε αμφισβητηθεί από την τουρκική πλευρά.

Στην πραγματικότητα, από το 1973-74 η Άγκυρα άρχισε να οικοδομεί τις προϋποθέσεις μίας ιδιότυπης “πολιορκίας” των ελληνικών νησιών του ανατολικού Αιγαίου, η οποία προοπτικά θα της επέτρεπε να εγείρει και εδαφικές διεκδικήσεις. Εμφάνιζε τα ελληνικά νησιά να “κάθονται” σε τουρκική υφαλοκρηπίδα και να περιβάλλονται από εναέριο χώρο, ελεγχόμενο από την Τουρκία.

Το τετελεσμένο στα Ίμια

Το επόμενο κρίσιμο βήμα έγινε στις αρχές του 1996 με την επίσημη προβολή της θεωρίας περί “γκρίζων ζωνών”, η οποία και προκάλεσε την κρίση στα Ίμια. Η πάγια τακτική της Άγκυρας είναι να εγείρει μονομερείς επεκτατικές διεκδικήσεις και στη συνέχεια να καλεί την Αθήνα να διαπραγματευθεί, δηλαδή να μοιράσει τα ελληνικά δικαιώματα. Για τον σκοπό αυτό ασκούσε άμεση ή έμμεση στρατιωτική πίεση.

Σ’ εκείνη την κρίση για πρώτη φορά η Τουρκία όχι μόνο διεκδίκησε ελληνικό έδαφος, αλλά και δημιούργησε τετελεσμένο. Η πρόκληση κρίσης και η απειλή πολέμου υποχρέωσαν την Αθήνα ουσιαστικά να αποδεχθεί το “γκριζάρισμα” των δύο αυτών βραχονησίδων. Μπορεί τότε η κυβέρνηση Σημίτη να είχε αιφνιδιασθεί από την ποιοτική κλιμάκωση του τουρκικού επεκτατισμού, αλλά η προβολή εδαφικών διεκδικήσεων δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία.

Τον Ιούνιο του 1991, ο τότε αρχηγός του τουρκικού στόλου ναύαρχος Ιλφάν Τινάζ είχε ισχυρισθεί δημοσίως ότι οι βραχονησίδες του Αιγαίου δεν είναι ελληνικό έδαφος! Η δήλωση εκείνη ήταν ενδεικτική των κυοφορούμενων τότε προθέσεων της Άγκυρας, αλλά η Αθήνα δεν της είχε δώσει τότε τη δέουσα προσοχή.

Η ιστορία μας διδάσκει, όμως, πως όταν η Άγκυρα προσθέτει μία νέα μονομερή διεκδίκηση στο καλάθι των ελληνοτουρκικών δεν την ξεχνάει. Την καλλιεργεί με επιμονή και συστηματικότητα, ώστε να την εγγράψει στη συνείδηση του διεθνούς συστήματος ως υπαρκτή διαφορά που χρειάζεται επίλυση μέσω συμβιβασμού.

Αυτό επιβεβαιώνει ότι η αμφισβήτηση της συνθήκης της Λωζάννης από τον Ερντογάν και τους υπουργούς του δεν είναι πυροτέχνημα. Ειπώθηκε για να μπει με κάποιον τρόπο στο τραπέζι. ΔΕΙΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΓΚΥΡΗ ΠΗΓΗ