Αφήστε τα φοβερά “νέα” όπλα, και αξιοποιήστε αυτά που έχουμε

Πριν λίγες μέρες κυκλοφόρησε μια παγκόσμια κατάταξη σε ότι αφορά την στρατιωτική ισχύ κάθε χώρας, όπου η Τουρκία πήρε της 8η θέση, αλλά και η Ελλάδα την διόλου ευκαταφρόνητη 28η. Βέβαια η μεταξύ τους διαφορά δεν είναι και τόσο μη αναμενόμενη, αν δει κάποιος και συγκρίνει τα ΑΕΠ των δυο χωρών, ας δούμε όμως μερικές λεπτομέρειες.

H Τουρκία έχει αποδοθεί σε έναν εξοπλιστικό αγώνα διαρκείας, σε μια προσπάθεια να καταστεί αδιαμφισβήτητος κυρίαρχος της ευρύτερης περιοχής. Από το 2001 και μετά, η τουρκική εξοπλιστική προσπάθεια έχει μετατρέψει την γειτονική μας χώρα σε ένα πανίσχυρο περιφερειακό «παίκτη».

Όπως πολλές φορές έχουμε γράψει στο περιοδικό ή στο site μας [σ.σ. ΠΤΗΣΗ & ΔΙΑΣΤΗΜΑ], η Τουρκία δεν έχει σκοπό να πάρει το «πάνω χέρι» μόνο στο Αιγαίο και να κερδίσει την Ελλάδα σε έναν αγώνα εξοπλισμών (κι όχι μόνο), αλλά έχει και βλέψεις προς όλη την Ανατολική Μεσόγειο και την Μέση Ανατολή θέλοντας να αναστήσει την ισχύ που είχε κάποτε η Οθωμανική Αυτοκρατορία στην περιοχή.

Όπως εδώ και πολλά χρόνια θα έχουν παρατηρήσει οι αναγνώστριες/ες του περιοδικού, η φίλη και γείτονα Τουρκία έχει προσθέσει κορυφαία οπλικά συστήματα στο οπλοστάσιό της, τα οποία επιβεβαιώνουν αυτά που γράφουμε παραπάνω.

Από τον μεγάλο κατάλογο οπλικών συστημάτων που μπαίνουν στις τουρκικές Ε.Δ σε υπηρεσία κάθε έτος, αυτά όμως που μας έχουν απασχολήσει περισσότερο, και έχουν αντίστοιχα λάβει και μεγάλη «δημοσιότητα» είναι τα μαχητικά 5ης γενιάς F-35A (ίσως και το προηγμένο ρωσικό αντιαεροπορικό σύστημα S-400, αν τελικά οι Τούρκοι υπογράψουν το συμβόλαιο αγοράς).

Η εξίσωση που καλείται λοιπόν να λύσει η στρατιωτική ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων είναι δύσκολη. Αντιμετωπίζει έναν αντίπαλο αριθμητικά υπέρτερο, με ανώτερα οπλικά συστήματα σε πολλές περιπτώσεις, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να βρει λύσεις για τους «πολλαπλασιαστές ισχύος» της άλλης πλευράς (βαλλιστικούς πυραύλους, γεφυροφόρα άρματα νέας γενιάς κοκ).

Οι Ε.Δ. πρέπει να προστατεύσουν χερσαία σύνορα σε επίπεδες εκτάσεις που ευνοούν την μαζική χρήση ταχυκίνητων μονάδων τεθωρακισμένων, καθώς και δεκάδες νησιά, μακρυά από την ενδοχώρα, που κάθε τους σημείο μπορεί να βρεθεί υπό πυρ ρουκετών και τακτικού πυροβολικού.

Μέσα σε όλα αυτά, εμφανίζονται δυο νέοι σταθμισμένοι παράγοντες. Το F-35 είναι ένα μαχητικό με δυνατότητα πρώτου πλήγματος, που προσφέρει την ικανότητα στην εχθρική αεροπορία να διεισδύσει στην ελληνική αεράμυνα, να καταστρέψει αντιαεροπορικά συστήματα και κέντρα διοίκησης, ανοίγοντας τον δρόμο για την ισοπέδωση των ελληνικών αεροδρομίων από μαζικές επιδρομές F-16.

Ταυτόχρονα, οι συστοιχίες S-400 μπορούν να αποκλείσουν τον εναέριο χώρο των ελληνικών νησιών, δημιουργώντας μια θανατηφόρα κατάσταση για τα ελληνικά μαχητικά που θα προσπαθούν να αναχαιτίζουν τα εχθρικά αεροσκάφη αλλά και να προσβάλουν τις δυνάμεις εισβολής με stand-off όπλα.

Κάπου εκεί όμως, αντί να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε λίγο σοβαρά, αρχίζει η πλάκα. Αντιλαμβάνεται κανείς πως η κατάσταση δεν είναι ιδανική για τα ελληνικά επιτελεία, και λογικό είναι οι έλληνες αξιωματικοί να σχεδιάζουν τρόπους αντιμετώπισης με τα όποια, πενιχρά ή μη, μέσα που διαθέτουν.

Τι να τους κάνεις όμως τους Έλληνες Αξιωματικούς, που άντε να έχουν μερικά μεταπτυχιακά ή διδακτορικά, να έχουν τελειώσει καμιά Σχολή Πολέμου, έχουν και μερικές δεκαετίες εμπειρίας… Υπάρχουν οι γνώστες του Internet.

Και φυσικά αυτοί οι «γνώστες» ήρθαν να προσφέρουν αφιλοκερδώς τις γνώσεις τους, προτείνοντας το ρωσικό υπερμαχητικό Su-855 με ικανότητα αναχαίτισης κουνουπιού τίγρη στα 700+ χιλιόμετρα, τους Α/Α πυραύλους S-700000 με ικανότητα κατάρριψης δορυφόρου σε γεωστατική τροχιά, αλλά και ότι άλλο εξωτικό έχει ή είχε επιδείξει το πάλαι ποτέ σοβιετικό, νυν ρωσικό οπλοστάσιο, από το εκρανοπλάνο μέχρι τορπίλες φωτονίων.

Οτιδήποτε ρωσικό είναι και καλό, ευτυχώς που μπορούμε να κρατήσουμε τα G-3 μας και δεν χρειάζεται να τα ανταλλάξουμε με ελαφρώς μεταχειρισμένα AK-47 από το Βιετνάμ (από αυτά που έδωσαν ένα καλό «μάθημα» στα «αμερικανάκια»).

Έτσι λοιπόν, ανάμεσα στις λύσεις που κατά καιρούς προτάθηκαν ήταν και η αγορά μαχητικών 4,5ης γενιάς Su-35 (που βλέπουν τα F-35 «άνετα» και τα ρίχνουν επίσης «χαλαρά»), πυραύλους S-400 (από τα «αδέλφια» μας τους Ρώσους, αν και τώρα τελευταία μάλλον θυμήθηκαν ότι έχουν περισσότερα κοινά με την τουρκική οικογένεια) πυραύλους Iskander (στην λογική μιας «αμοιβαίας αποτροπής», αλλά και την προσθήκη νέων ικανοτήτων στο ελληνικό οπλοστάσιο), πύραυλοι BrahMos (που θα διέλυαν τον τουρκικό στόλο μέσα στις βάσεις του και δεν θα ήξεραν από που τους ήρθε).

Φυσικά θα έπρεπε να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε τα άρματα μάχης Armata, τα Terminator και δεν ξέρουμε εμείς τι άλλο. Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι, δεν έχουμε τίποτα με τα πραγματικά εξαιρετικά ρωσικά όπλα. Έχουμε με τη νοοτροπία πίσω από τις «ιδέες» αυτές.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΟΣ ΣΧΟΛΙΟΥ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΟΠΛΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΞΙΟΠΟΙΟΥΜΕ ΟΠΩΣ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ