Τι έγινε τελικά στη συνάντηση Τραμπ με τον Ταγίπ Ερντογάν;

Print Friendly Print Get a PDF version of this webpage PDF

Όταν με το καλό θα έχει ξημερώσει η μέρα εδώ στην Ελλάδα και θα έχουν ολοκληρωθεί τα ρεπορτάζ με τις πρώτες διαρροές στις ΗΠΑ – κυρίως – αλλά και στην Τουρκία, θα είμαστε σε θέση να έχουμε μια πιο ασφαλή εικόνα για όσα συνέβησαν στην Ουάσιγκτον κατά τη διάρκεια της συνάντησης του Ερντογάν με τον Αμερικανό πρόεδρο Τραμπ.

Αν κρίνει κανείς από όσα φάνηκαν, ο Τραμπ ενεπλάκη σε μια προσπάθεια να «χρυσώσει το χάπι» στον καλεσμένο του, επιχειρώντας να τονώσει το εγώ του και τη μεγάλη ιδέα που έχει για τον εαυτό του ως ηγέτη μιας χώρας, που επίσης πάσχει από παρόμοιο σύνδρομο αμετροέπειας… αλλά και καταδίωξης.

Ο Τραμπ τον φιλοξένησε στον ξενώνα που προορίζεται για τους επίσημους προσκεκλημένους του Λευκού Οίκου, ενώ στις δημόσιες εμφανίσεις έπλεξε το εγκώμιο της Τουρκίας και του Ερντογάν προσωπικά, επιχειρώντας να καταδείξει ότι η σχέση Ουάσιγκτον και Άγκυρας παραμένει άρρηκτη, επιχειρώντας να περάσει στο τουρκικό συλλογικό υποσυνείδητο, πως ό,τι και να γίνεται στη Μέση Ανατολή, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεσμεύονται για την προστασία των τουρκικών συνόρων και την καταπολέμηση του PKK, ίσως και με το επιχείρημα ότι θα αποσπάσουν τoυς Κούρδους της Συρίας από την επιρροή του…

Με πιο απλά λόγια, ακόμα κι αν ανακύψει οτιδήποτε κουρδικό που να αποτελεί μια πιο προωθημένη, στην κατεύθυνση της αυτοδιάθεσης κατάσταση, οι ΗΠΑ θα αποτελέσουν το «φρένο» που θα αναχαιτίσει κουρδικές ορέξεις να προχωρήσουν -ενδεχομένως και εκβιαστικά- περισσότερο από τις τακτικές κινήσεις που θα υποδειχθούν από τους ισχυρούς, στην κατεύθυνση του στόχου για τον τερματισμό των συγκρούσεων και της σταδιακής σταθεροποίησης της περιοχής.


Το αν ο Ερντογάν «τσίμπησε» είτε εξ ανάγκης είτε διότι πείστηκε, είτε διότι εξασφάλισε κάποιο αντάλλαγμα μεγάλου ενδιαφέροντος (την ελευθέρωση του Τουρκοϊρανού επιχειρηματία Ζαράμπ και του αντιπροέδρου της κρατικής τράπεζας που κρατούνται και φέρονται να γνωρίζουν λεπτομέρειες για τα… οικονομικά Ερντογάν;), όλα θα φανούν σταδιακά από τη στιγμή της επιστροφής του Τούρκου προέδρου στη χώρα του, καθότι εκεί θα αρχίσει να απευθύνεται ξανά στο «ποίμνιο» (τα «πρόβατα» που τον ακολουθούν), με τον γνωστό ουδόλως διπλωματικό και προκλητικό τρόπο.

Η συνέντευξη των δύο ηγετών φάνηκε τυπική και ψυχρή, πράγμα που κατά πάσα πιθανότητα σημαίνει ότι δεν πήρε κάτι το ιδιαίτερο. Ερώτηση αφελούς: Θα μπορούσε άραγε να μας προκύψει προσεχώς κάποιο νέο πλήγμα στο YPG υποτίθεται, το οποίο θα αποκληθεί ατύχημα διότι… ατυχώς στην περιοχή α βρίσκονται και μερικοί Αμερικανοί των ειδικών δυνάμεων;

Το δεύτερο θέμα που αξίζει κανείς να παρακολουθήσει, είναι το τι θα κάνει ο Ερντογάν με τη βάση του Ιντσιρλίκ, την οποία θα μπορούσε να κλείσει με κάποια δικαιολογία, ή απλά με αφορμή την πιθανή πλέον αποχώρηση των γερμανικών αεροπορικών δυνάμεων, λόγω της νέας απαγόρευσης μετάβασης Γερμανών κοινοβουλευτικών που αυτή τη φορά δείχνει να έχει εξοργίσει το Βερολίνο, το οποίο βέβαια συμφώνησε να συνεργαστεί με τουρκικό ναυπηγείο για την προώθηση των υποβρυχίων Type 214 στην Ινδονησία…

Το μεγάλο ζήτημα είναι επίσης να αποκωδικοποιήσει κανείς τη «ζυγαριά αποτροπής» στο μυαλό του Τούρκου ηγέτη και των συμβούλων του, ορισμένοι εκ των οποίων δεν δείχνουν να στέκουν και απολύτως στα καλά τους, λειτουργώντας περισσότερο ως «αυλοκόλακες», άλλοτε ενστικτωδώς και άλλοτε προσχεδιασμένα, υπό την έννοια του ότι φροντίζουν να λένε αυτό που εκτιμούν πως θα ήθελε να ακούσει το «αφεντικό».

Είναι σχεδόν 2 μετά τα μεσάνυχτα και στον τουρκικό Τύπο δεν έχει εμφανιστεί κάτι άξιο λόγου που να δίνει μια ιδέα του τι έγινε στη συνάντηση, κάτι το οποίο μάλλον θα πρέπει να οδηγεί στο συμπέρασμα ότι τίποτα το θεαματικό δεν συνέβη, με τους Αμερικανούς να κρατούν τη θέση τους κάνοντας έκκληση στους Τούρκους να δείξουν μετριοπάθεια και να θεωρήσουν εαυτούς διασφαλισμένους από τις εγγυήσεις ασφαλείας των νοτίων συνόρων που προσφέρει η Ουάσιγκτον…