Φρίκη και διαστροφή στον πόλεμο… αλλά ΚΑΙ στην ειρήνη

Print Friendly Print Get a PDF version of this webpage PDF

Είναι απορίας άξιο που όλοι αναφέρονται στις «φρικαλεότητες» που διαπράττει η Αλ-Κάιντα η το ISIS. Γιατί είναι απορίας άξιο; Διότι οι επαγγελματίες των ειδήσεων (εν αντιθέσει με τους πολεμικούς ανταποκριτές) έχουν πάθει μαζικά αμνησία και έχουν φαίνεται ξεχάσει το πως είναι ο πόλεμος και ποιες είναι οι επιπτώσεις του στον άνθρωπο. Είναι γενικό το κακό, έχουμε όλοι ξεχάσει την αιματοβαμμένη ιστορία μας ως ανθρώπινο είδος.

Σχολιάζει ο Γιώργος Αναγνωστόπουλος

Ο θάνατος ή ο ακρωτηριασμός, με όποιον τρόπο και να συμβούν είναι πάντα φρικτές πράξεις, άρα το να μιλάμε για φρικτό θάνατο ή ακρωτηριασμό, είναι ένας αχρείαστος και ανόητος πλεονασμός που απλά ευτελίζει την έννοια της λέξης «φρικτός».

Είναι σαν να λέμε ότι ο θάνατος από τις βόμβες ενός αεροπλάνου ή τις οβίδες ενός πυροβόλου, είναι καλύτερος από τον θάνατο ενός βομβιστή αυτοκτονίας. Ότι ο θάνατος από την σφαίρα ενός ελεύθερου σκοπευτή είναι προτιμότερος από την σφαίρα του εκτελεστή.

Κάποιοι θα αναφερθούν σε εκτελέσεις που έγιναν με μαχαίρι η με κάψιμο από τον ISIS. Δηλαδή οι ξιφολόγχες στα όπλα είναι για να μαζεύουν ραδίκια οι φαντάροι; Και οι βόμβες ναπάλμ είναι για να ανάβουμε τα κάρβουνα του μπάρμπεκιου;

Είναι προφανές, ότι από ένα σημείο και μετά έχουμε χάσει το μέτρο όταν μιλάμε για μάχες και πολέμους, σύμμετρους ή ασύμμετρους, δεν έχει σημασία, γιατί ο θάνατος είναι θάνατος και δεν υπάρχει τίποτε το ωραίο σε αυτόν.


Ο άνθρωπος, εν αντιθέσει με τα άλλα ζώα στη φύση, ήταν πάντα εξαιρετικά εφευρετικός στο να βρίσκει όλο και ποιο διεστραμμένους τρόπους για να σκοτώνει τον συνάνθρωπό του. Ο λόγος; Απλός. Να σπείρει τον τρόμο και να κάμψει το ηθικό του αντιπάλου.

Είμαστε δε απίστευτα υποκριτές όταν υπογράφουμε πομπώδη σύμφωνα στα γελοία Ηνωμένα Έθνη για τη μη χρήση ναρκών ή βομβών διασποράς για να μην σκοτώνονται δήθεν άμαχοι, ενώ παραμένουν νόμιμοι οι βομβαρδισμοί αμάχων σε κατοικημένες περιοχές από αεροπλάνα, πλοία ή πυροβόλα.

Το άλλο καταπληκτικό είναι τα κροκοδείλια δάκρυα που χύνονται στα δελτία ειδήσεων όταν τα θύματα ενός βομβαρδισμού είναι παιδιά ή νοσηλευόμενοι σε κάποιο νοσοκομείο. Λες και οι βόμβες ή οι οβίδες ζητάνε ταυτότητες από τα θύματα τους. Ο πόλεμος και όλα τα κακά που φέρνει, δυστυχώς είναι κάτι που θα υπάρχει πάντα, δεν θα τον αποβάλουμε ποτέ από την ύπαρξη μας, είναι στο DNA μας.

Τουλάχιστον ας μάθουμε να τον αντιμετωπίζουμε με σοβαρότητα και να αναφερόμαστε με σεβασμό τα θύματά του, όπου κι αν είναι και να μην μετατρέπουμε τη δυστυχία των άλλων σε εμπόρευμα που θα πουληθεί στις ειδήσεις των 8.

loading...