ΑΙΡΕΤΙΚΑ: Δεν είναι λογική η απόφαση για τα F-16 Block 30!

Η απόφαση για τα F-16 Block 30 δε μου μοιάζει λογική, ή τουλάχιστον η βέλτιστη, για μία σειρά από λόγους. Μαζί με τις 32 μονάδες των «Block 30», σε λίγο θα αρχίσουν να αποσύρονται μαχητικά Mirage και τα F-4. Άρα βασικό πρόβλημα είναι, ότι η Ελλάδα θα μείνει με τα μισά μαχητικά του σήμερα ενώ ο αριθμός μαχητικών της Τουρκίας συνεχώς θα αυξάνεται. Υπερβολικό;

Γράφει ο Γιώργος Αναγνωστόπουλος

Αν σε αυτό το «ποσοτικό» ζήτημα προσθέσουμε το πρόβλημα των χαρακτηριστικών stealth των F-35, καθώς οι ίδιοι οι Αμερικανοί παραδέχονται ότι το ραντάρ AESA ενός F-16 Viper, μπορεί να εντοπίσει ένα F-35 σε μικρές μόνο αποστάσεις, λόγω μικρής διατομής κώνου του F-16 και μικρής ισχύος εξόδου του ραντάρ, καταλήγουμε ότι η όλη επένδυση ίσως δεν είναι «value for money» που λένε. Υπερβολικό;

Τα F-35 και η έγκαιρη αποκάλυψης τους δεν θα είναι το μόνο πρόβλημα. Το πιο μεγάλο πρόβλημα θα είναι η αντιμετώπισή τους, όταν π.χ. ένα κύμα από δυο, τρεις, τέσσερις μοίρες F-35 θα επιτεθούν συγχρόνως, ενώ θα έχουν τα τουρκικά F-16 να τα προστατεύουν, η σε επικουρικό ρόλο επίτευξης στρατηγικού αιφνιδιασμού (να παρασύρουν σε κάποιο σημείο τα ελληνικά F-16).

Αυτό σημαίνει, ότι τα ελληνικά F-16 που θα απογειωθούν, δεν θα έχουν να αναχαιτίσουν μόνο τα τουρκικά F-35 (όταν τα εντοπίσουν), αλλά και τα τουρκικά F-16 σε αναλογίες 1 προς 2 ή ακόμα και 1 προς 3, ενώ από πίσω θα ακολουθεί το επόμενο κύμα τουρκικών μαχητικών.

Σε ένα τέτοιο σενάριο, ενώ τα ανεπαρκή ποσοτικά ελληνικά F-16 θα πρέπει να απογειωθούν στο σύνολό τους, λόγω μειωμένου αριθμού και θα προσπαθούν να αναχαιτίσουν τα τουρκικά F-35, τα F-16 του αντιπάλου θα κάνουν «πάρτι» σκοποβολής, καταρρίπτοντας ελληνικά μαχητικά F-16, καθώς «η ποσότητα έχει τη δική της ποιότητα», κάτι το οποίο τελευταία δείχνουμε να το ξεχνάμε.

Όσα ελληνικά F-16 διασωθούν, μετά από λίγη ώρα θα πρέπει να προσγειωθούν για ανεφοδιασμό και για να επανεξοπλιστούν. Το νέο ερώτημα είναι ποια, πόσα και σε ποια απόσταση αεροδρόμια δεν θα έχουν πληγεί από τα F-35 για να εξυπηρετήσουν τα ελληνικά εναπομείναντα μαχητικά αεροσκάφη και ποιος θα καλύπτει τον ελληνικό εναέριο χώρο κατά τη διαδικασία ανεφοδιασμού. Μήπως η απάντηση είναι «κανείς»; Διότι αν ναι, το αποτέλεσμα, περιγράφεται ως «GAME OVER».Υπερβολικό;

Τι μπορεί λοιπόν να γίνει, ώστε π.χ. να πιάσει τόπο η επένδυση 1,5-2 δισεκατομμυρίων ευρώ που θα κοστίσει περίπου η απολύτως απαραίτητη αναβάθμιση των μαχητικών μας αεροσκαφών; Μήπως τελικά υπό το σημερινό πρίσμα η επιλογή των Erieye ήταν λάθος, μια εντυπωσιακή προμήθεια για να συνεχιστεί η γνωστή «μπίζνα» όσων επιχείρησαν να πλουτήσουν στην πλάτη της εθνικής άμυνας;

Εξηγούμαι. Αντί των πανάκριβων Erieye η Ελλάδα μήπως θα έπρεπε να είχε επιλέξει ένα σύστημα ισχυρότατων ραντάρ AESA και ισχυρούς ανιχνευτές θερμότητας στο υπέρυθρο φάσμα (η αδυναμία των F-35 είναι ότι έχουν πολύ ισχυρό θερμικό ίχνος όταν πετάνε με πλήρη φόρτο λόγω του ενός και εξαιρετικά ισχυρού κινητήρα);


Κι όλα αυτά επάνω σε αερόστατα τα οποία προσδεμένα σε πέντε βουνοκορφές κατά τον άξονα Βορά-Νότου, από τη Μακεδονία μέχρι την Κρήτη, να ίπτανται σε πολύ μεγάλο ύψος (με 2.000 μέτρα ύψος οι βουνοκορφές συν 1.000 ανύψωση του αερόστατου φθάνουμε στα 3.000 μέτρα), διασυνδεδεμένα με ένα κεντρικό επιχειρησιακό κέντρο, κάτι το οποίο θα εξασφάλιζε επισκόπηση εικοσιτετράωρου μέχρι την τουρκική ενδοχώρα;

Πάμε και παρακάτω. Όσα συνέλεγαν αυτά τα συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης, μέσω Link 16 θα προσφέρονταν στόχοι στα δικά μας αεροπλάνα και την αεράμυνα (που θα παρέμενε με κλειστά ραντάρ). Τα Erieye θα λειτουργούν επικουρικά σε αυτό το στατικό σύστημα «Early Warning» (έγκαιρης προειδοποίησης).

Επίσης, θα χρειαζόντουσαν και μερικά συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου (επίσης διαθέσιμα από σοβαρούς προμηθευτές) διάσπαρτα στα νησιά. Μία άλλη αποτρεπτική αλλά και οικονομική παράμετρος, θα ήταν η μεγάλη ενίσχυση της αεράμυνας αλλά και των πυραύλων κρούσης μεσαίου βεληνεκούς εδάφους/εδάφους, που θα στόχευαν όλες τις ναυτικές και αεροπορικές βάσεις της Τουρκίας σε βάθος μέχρι 200 χιλ.

Πράγμα που σημαίνει ότι η Τουρκία θα ήξερε, ότι σε περίπτωση επίθεσης όλοι οι ναύσταθμοι και τα αεροδρόμια στο δυτικό της τόξο θα μπορούσαν να δεχθούν καταστροφικό πλήγμα, ακόμα και πριν καν τα αεροπλάνα της φθάσουν στον ελληνικό εναέριο χώρο.

Παρεμπιπτόντως, η τιμή ενός μπαλονιού-αερόστατου σταθερά προσδεμένου κυμαίνεται από 30 έως 60,000 δολάρια, κι ενός συστήματος όπως το AN/SPY-3, ή αντίστοιχου ισραηλινού (έχει κάτι λύσεις η ELTA…) θα είναι γενικά οικονομικό, διότι γιατί απαιτούνται πέντε κεραίες με ένα κέντρο ελέγχου, η μέση απόσταση μεταξύ τοποθεσίας ραντάρ με τουρκικούς στόχους (ναυστάθμους – αεροδρόμια) θα είναι μέχρι 400 χιλιόμετρα, κάτι που λόγω ύψους θέσεως της κεραίας, δεν πρέπει να είναι πρόβλημα.

Τούτων λεχθέντων, για μένα η λύση ίσως βρίσκεται στην αναβάθμιση ολόκληρου του ελληνικού στόλου σε επίπεδο F-16 Block 52+ Advanced, με σοβαρό σύστημα αυτοπροστασίας (αλήθεια, τι γίνεται 15 χρόνια μετά… με το ίδιο ασχολούμαστε ενώ έχει αλλάξει η τεχνολογία πόσες φορές;), ασφαλώς χωρίς απώλεια των Block 30, μεγάλο βάρος στον οπλισμό των αεροσκαφών, σε συνδυασμό με όλα τα προαναφερθέντα.

Κι όποιος βιαστεί να μιλήσει για το συνολικό κόστος, νόημα έχει να σχεδιαστεί αυτό που πραγματικά θα αντιμετωπίσει το επερχόμενο πρόβλημα και να ξεκινήσει σταδιακά η υλοποίηση, κάνοντας ασφαλώς ιεράρχηση προτεραιοτήτων. Αλλιώς και χρήμα πολύ θα ξοδέψουμε -που δεν υπάρχει- και μια τρύπα στο νερό θα κινδυνεύσουμε να κάνουμε.